Dette er min ven

Og ho er så vakker at eg må dele ho med deg. Kanskje du smiler litt då.

(Foto: Lasse Fløde)

“Operasjon Røykenekt”

Herleg med OSTV, og no har Oslo Student-tv lagt ut opptaket vi gjorde for nokre veker sidan på Narvesen. Vi nekta folk å kjøpe røyk. Det var ganske artig å gjere det, og mange som vart lurte. Dårleg lyd, men artighetene kjem likevel fram! Stikk innom OSTV.no og ta ein titt!  

Ellers i dag fekk vi postkort i posten. Hurra! Det er så kjekt med postkort! Denne gongen var det Lisa Mari som sendte, heilt i frå Laos. Det vakre landet Laos.

Ho skriv blant anna; Livet på reisefot er bedre enn venta, og hadde det ikkje vore for Oslo-gjengen og den herlige by/konsert-våren og festivalsommaren vi har i vente, kunne eg nok vore backpacker ein god del lenger. “

 

Eg innser nok ein gong at eg er omringa av vakre menneske som har det godt, og som er ein del av dei som tenkjer at livet vert akkurat det ein gjer ut av det sjølve. Og dét er ein vanvittig god tanke.

Takk for 2009, alle og ein kvar!

As always, må eg køyre i gong med årskavalkade! HÆ? Same presidure as every year, James!

Januar:

Som vanleg alltid hardt å starte skulen etter ei knallflott jul! Hagen budde hos oss i Kirkegårdsgata 7, det var knas. Mamma sendte pepperkakehus med ho tilbake til Oslo, noko som var gull verdt! Livet gjekk som smurt på Oxigeno, og det var kos å gå over Akerselva og sjå på endene kvar morgon. Stigen, Lisa Mari og eg var på Oasis-konsert i spektrum, ei oppleving som fall i smak sjølv om gutta (as always) var passe sure. Månaden gjekk fort, og som alltid, før eg visste ordet av det, var det allereie februar!

Februar

I februar stod jobbsøking høgt prioritert. Var innom mykje snusk, før eg enda opp med kassajobben i Narvesen. Eg fekk pakke i posten med Stian, og vart sjølvsagt veldig glad! For ein hunk! Oslo gjekk frå vinter til vår og tilbake til vinter igjen på kun kort tid, og Christopher reiste i frå meg, til fordel for India. Eg vaska kåken og fann denne tingen som skapte eit stort mysterium. Februar var også månaden eg tok daiting til eit nytt nivå, og hadde ein aldeles utmerka dait med meg sjølv: snydens middag og Kaiser Chiefs som imponerte på Sentrum Scene! Dette kan eg per dags dato anbefale. I februar fann eg også ei banan frå 2008. Det var ikkje til å anbefale. Studietida mi var for det meste på Qba der dei serverte meg god mat, og sørga for å halde meg våken med ein kaffikopp i ny og ne. 20. februar rocka Hagen og eg på AC/DC-konsert, og hadde ei kule eg seint vil gløyme, før vi dagen derpå satt oss på toget til Bergen. Hagen vel å merke i ein kupé langt vekke frå kupéen til meg og Stig, der ho satt saman med ei feit, illeluktande dame som hadde fuktige sokkar som ho valde å ta av seg på toget for å “tørke beina”. Ellers beviste nok ein gong Sørlandschips at dei er god på det dei driv med, ved å sende meg ei flott kasse som eg kunne knaske på. Årets første eksamen var overstått, eg vart kalla hore i parken, Bloc Party var rå på Sentrum Scene, ein pakke låg utanfor døra vår, som viste seg å vere eit kunstprosjekt (og resultatet kan du forøvrig sjå her), Tiril og eg hadde flotte dagar på Sognsvann, og vinteren var generelt slik den burde vere: kvikklunsj og kald. Til å vere årets kortaste månad, må eg innrømme at denne månaden her inneheldt veldig mykje bra – og ein skulle nesten tru eg hadde “juksa litt” for å få plass til alt.

Mars starta med ei “einaste lang orgasme”, før mamma kom på besøk (haha, veldig artig å setje dei to setningane saman) og hadde storhelg med oss “ungane”. Eg fekk lov til å skrive for endelighelg.no mot gratis konsertbillettar, såg på svanene og fekk meg nye spinningsko og kjøpte billett til Rockwerchter. Denne månaden var også bananrelatert, men denne gongen fann eg noko eg trudde var verdas lengste banan. Det var søndagstur med Stig, noko som også førte til at søndag vart kåra til min favorittdag. Dette har enno ikkje endra seg. Eg vart sjølverklært liftekspert, middagsgjest hos Stig,  og såg det flottaste fyrverkeriet nokon gong. Anne Mari og eg var på The Vineyards-konsert, og oppdaga ein ny favoritt: Stricken City. Hans Ulrik var liten og søt,og det var ingen ting som var meir stas enn å vere barnevakt-tante. 29. mars hadde eg mitt første intervju, og fann ut at Heroes and Zeros var like kjekke som dei var flinke (les intervjuet her om du vil). Lisa Mari og eg var på Franz Ferdinand-konsert, og til vår store glede oppdaga vi oppvarmingsbandet Kissogram. Nok ein gong fekk eg pakke i posten.

I april sakna eg Skofus, budde i leiligheta til Hans Magnus under eksamensperioden, og kosa meg på Oxigeno. Eg var ein kort tur til Stryn i påska, og påskedepresjonen (grunna jobb på Narvesen og mangel på folk på Grünerløkka) vart redda av dei kjære påskeegga. 11. april såg eg ein seriøst stor hundebæsj, Christopher kom heim og eg vart dritglad. April var forøvrig den månaden eg fann ut kva eg verkeleg er god til, og kunne glatt ha meldt meg på Norske Talenter med å reinske egg. Eg fann boksen i mitt liv, og avslutta månaden med å forelske meg i deliguten.

Mai, du skjønne milde kom som eit skot. Flott veir og bryllaup på Nedreberg, før realiteten med eksamenshelvete slo inn igjen. Eg vart spelegal, lærte å lage mitt første origamihjarte, Tiril, Stig og Christopher var følgjet mitt på Melody Club, 17. mai vart feira i bunad og godt selskap, utelivet baserte seg på Internasjonalen med Dr.Nordahl og ringdans, Christopher og eg tok turen til Stryn for å passe garden. Dette var herlege dagar med Skofus-pels i nasa! Mai var einaste månaden eg klipte håret i 2009 (note to myself: gjer det OFTARE FFS!).  Eg hadde bursdag, som vart feira i parken rett før det vart juni.

Juni

Bysykkelen vart stjelt. Eksamen over, og eksamensfilmen min gav meg gratis champagne. Eg såg ei morsom reklame, Norwegian Wood introduserte meg for Nick Cave and The Bad Seeds FOR REAL, og vi forelska oss.  Eg var Oslolos, heimlaus – og kunne difor bu hos favorittfamilien, og sjå på Hans Ulrik ete pannekaker. Familien tok meg med til Horten, noko som vart ei storarta helg. Juni var månaden der Christopher og eg endeleg fann oss ein heim, på sjølvaste bursdagen hans!

Juli

Feit festival i Belgia, gode dagar i Stryn, kjekke dagar med frivillig arbeid på Malakoff, leiligheta var max kaos, og eg vart hekta på The Pink Robots sin superhit: Curly. Ei ny spalte kom opp i bloggen min: La meg introdusere deg til 90-talet. Juli gjekk fort, og var prega av øl, strålande sol og menneske eg er glad i.

August

Tidleg i august møtte eg hylla i mitt liv, eg stortrivst på Øyafestivalen i innslepp, og laga meg ein fin lampe.
Ellers gjekk august med på å nyte parklivet, ete kokosbollar og danse til morgonen kom på Internasjonalen, før Høgskulen i Oslo skulle bli min nye hang-out.

September

Klassen var på tur til Tjøme. Bollapin dukka plutseleg opp, og kjærleiken var tilbake i livet mitt. Eg skreiv med sprittusj på tavla i 6. klasse, vi fekk internett, og eg vart erklært superpølse på Narvesen. Denne kortfilmen sjarmerte meg, stratos kom i posten, og Sadossen og eg kosa oss på Teknisk Museum. Kino på Operataket, besøk av mamma (som kjøpte meg seng!), og rundballar dekorterte parken. Leiligheta tok form, og oktober kom som kjerringa på julekvelden.

Oktober

Oktober starta med ei jente som gløymte igjen skjørtet sitt på Café 33. Nok ein bananrelatert månad, denne gongen med Stig. Haustmånaden behandla Sognsvann akkurat som den burde. Eg stod ofte tidleg opp for å fare på spinning, og jobbinga på Tonsenhagen barneskule vart kjekkare og kjekkare. 18. oktober gjekk vi bøsseberarar og samle inn masse gryn. Denne månaden tok heilt av emosjonelt-messig: eg snakka (ei viss form for samtale) med Massive Attack! Konserten var heilt sjukt bra – og var nok eit av mitt livs største opplevingar musikalsk set. Jannike sendte meg pakke i posten, og gjorde meg veldig, veldig glad. Svolværpostei.
Eg fekk også pakke i posten frå Brynhild, som bidrog til usunne tenner ganske lenge.

November

Mamma og pappa hadde 43-årsdag. Eg oppdaga skikkelig, skikkelig grotesk porno (evt. morsom). Jon Kåre var i by’n, og vi var på Muse, ein veldig kul konsert. Hengekøya kom på plass, eksamensfilmen vart laga – og vi hadde det artig på set! Eivind var med på jakkeshopping, Prodigykonsert, og gav meg den kulaste tightsen ever til førjulspresang! Gilbert hadde eige radioprogram som var maaax glatten kult! Eg oppdaga krabbepostei, og hadde ei kjempeoppleving på JJ-konsert. Golden Silvers fekk meg avhengig, eg vart fascinert av kråker, Jannike var på besøk første søndag i advent og vi tente sjølvsagt adventsstaken.

Desember

Stressveker med eksamensproduksjon, ekstrajobb og anna stasj, men likevel latter og glede – i f.eks denne finn.no annonsa. Ina-Mari var på besøk, godt med spoonings, og ikkje minst deilig mat. Eg var handy og laga ein ny lampe og garderobe, pynta meg i lag med Christopher og køyrte på med julebord med Øyafestivalen. Birken Brukt åpna i Thorvaldmeyersgate, og Hans Ulrik inviterte til lucia-feiring i barnehagen. Nordfjordekspressen var god å ha til Stryn, for å feire jul der i godt lag.  Storarta julebord med alle jentene, spel og anna fanteri i tunet, og før desember var over rakk vi jammen å reise til Zanzibar også, og eg nok ein gong kan seie med handa på hjartet at dette har jammen vore eit fint år.

TAKK FOR 2009, ALLE SAMAN!

Dagens anbefaling: Den lille kokosbollefabrikken

I går var Lisa Mari, Christopher og eg på “den lille kokosbollefabrikken”. Den ligg i enden av Thorvald Meyersgate og er kjempekoslig. Kaffien er billig og smakar veldig godt. Bollane er snydens (men det helde med ein!)Lisa Mari kosar seg med bollen sin.

Christopher is into brown sugar.

Rock Werchter, Baby!

Rock Werchter var årets store musikkfestival. Staden var Werchter, ein liten landsby utanfor Brussel. Det var varmt og godt, og musikken var så bra at eg grein opptil fleire gonger av glede. Reisefølget var hysterisk i positiv forstand. Eg logra med halen så mykje som mogleg, og smilemusklane hadde det som om dei skulle delta i VM i smiling.

Jon Kåre i passande posisjon.

Første dagen starta med ‘Lilly Allen’, ‘Fleet Foxes’, ‘Placebo’, ‘Oasis’ og ‘Prodigy’. Fantastisk start spør du meg, og eg levde i trua om at det ikkje var mogleg å få det betre/halde nivået ved like. Men der tok eg feil. Fredagen sette ‘Just Jack’ stemninga for resten av dagen og utan å overdrive gav dei “stars in their eyes” til alle og einkvar.  ‘Elbow’, ‘Bloc Party’, ‘The Killers’ og ‘Coldplay’ var det neste på menyen inni mellom all knuslen og lusken, maten og ølet. På ‘Bloc Party’ stod vi nesten heilt framme, og stemninga var toppers. ‘The Killers’ “løfta taket”, slik som dei er kjende for å gjere, og ‘Coldplay’ sikra nok ein tårevåt augekrok. Amazing.

Hanne, Hildur, Mari, meg, Heidi og Jannike på The Killers.

Laurdagen var nok ein av dei dagane eg hadde sett mest fram til då dette var dagen ‘Nick Cave and the Bad Seeds’ skulle spele, og eg hadde gløymt alle dei andre som stod på programmet denne dagen. Til mi store glede vart eg informert om dette tidleg på dagen, og følgjande fekk eg gleda av å sjå; ‘Yeah Yeah Yeahs’ (Heads will roll!!!), ‘Franz Ferdinand’, ‘Kings of Leon’ og ’2Many Djs’ i tillegg til ‘Nick Cave’. Når det kom til Cave skuffa han stort. Vi stod lengst framme og var klare som egg for ei oppleving utan like, men når det viste seg at mannen gav F om han var der eller ei, og musikken vart too laud to bear, så trakk vi oss tilbake til resten av crewet før ‘Kings of Leon’.

Det skal seiast at ‘Franz Ferdinand’ leverte sakene sine som om det skulle vore julafta, og frå og med denne konserten var eg stemmelaus resten av festivalen. ‘Kings of Leon’ var meget skuffande/dårleg, men dei største låtane deira tok såpass av at det vart ei god oppleving det også.  ’2Many Djs’ toppa heile driten! Vi visste ikkje kva vi venta på når vi venta på at dei skulle på scena, men det viste seg å bli tidenes rave. Eg kjem nok aldri til å vere på dansefoten så intenst og så lenge, nokon gong igjen.

Heidi, meg og Christopher i knusleposisjon i solsteiken.

Søndagen kom regnet vi til slutt hadde gleda oss til etter sveitte dagar i 39 grader celcius.  Det var snydens at det regna, og støvlane kjendes bra å få på seg ut på dagen. Det vart ikkje Roskilde-gjørme, men heller ei “kort” byge som friska opp området. Trass at iPoden min døydde denne dagen var dagen likevel eit musikalskt høgdepunkt. ‘Seasick Steve’ sjarmerte med fortellingar utan samanlikning. ‘Black Eyed Peas’ laga liv trass dårlege prestasjonar/musikk. ‘Kaiser Chiefs’ var fantastiske og gav alt. Endeleg ein rockeartist i trange bukser, converse og grå t-skjorte som gav meir til publikummet enn nokon andre artistar. Rett og slett fantastiske var dei.

Ikkje dårlegare var ‘Røyksopp’. Det var “min første gang” og eg gleda meg som ein unge til å sjå dei. Spesielt ettersom det nye albumet deira var så bra som det var. Konserten var fantastisk. Den var så bra at eg nesten ikkje burde nevne kor flaut det er å vere norsk når det fins andre nordmenn i publikum som uhemma syng “heia Norge” før- og under konserten, og det heile blir så pinlig at Røyksopp må overdøyve charterfeber-folka som har landa i feil omgjevnadar. Men drit i det. Det tok av og samtlege var sveitte og i ekstase når det heile var over, og vi gjekk samla bort til hovudscena for å få med oss siste konserten; Metallica – som eg berre har èin ting å seie om: hadde det ikkje vore for dansinga til Arne Kåre, så hadde eg gått i frå konserten på flekken. Kjedeligare konsert skal ein leite lenge etter. Men likevel lo eg frå start til slutt; Takk, Arne Kåre!

Folk søkte ly, andre pakka seg inn i ponchoar.

Christopher og Jon Kåre fekk ekstra god plass på graset når det regna, no kunne dei nyte livet i fred og ikkje vere bekymra for å bli trakka på.

Christopher, meg og Jon Kåre i godt humør i regnet. Herlich!

“Poor Leno”

Slik såg campen ut i dei seine nattetimar.

Christopher pakka ned teltet sitt. Slik såg det ut etter dei fleste hadde forlatt området. Vi var glade for at vi ikkje var frivillige og måtte rydde opp etter alle andre, og tok livet med ro før vi tok turen mot Brussel igjen.

Det skal seiast at sjølve opplegget på Rock Werchter ikkje var all verden. Dårleg system, lite informasjon, småkaos og ting som kunne vore gjort på ein heilt annan måte trakk festivalen litt ned. Men opplevinga får likevel karakter 9/10. Hadde eg hatt med sovepose ville det kanskje vore nermare ein 10′ar.

“Bitch” var forøvrig det einaste ordet som stod på engelsk i programheftet.

Top notch, Rock Werchter! Det var nok ei oppleving for livet som eg aldri kjem til å gløyme. Eg ler høgt når eg tenkjer tilbake på ulike episodar, og smiler som om eg skulle vore forelska når eg mimrar meg gjennom bileter. Dei musikalske opplevingane var heilt sjukt bra, og no når eg i ettertid høyrer på diverse musikk som vi fekk høyre på Rock Werchter er det så villt at eg får gåsehud og ståpels, hjertbank og eit stort smil om munnen på same tid. Eg forelska meg i opplevinga. Rett og slett. Thank you, Rock Werchter! Thank you, Alexander, Arne Kåre, Christopher, Frank Rune, Hanne, Heidi, Hildur, Jannike, Jon Kåre, Mari, Lasse, Lisa Mari, Trine og Stine!

Summer Rain

Om eg har ingen ting på dagsorden, elskar eg regnet.

Det gjev meg lov til å vere inne. Det gjev meg lov til å gjere ingen ting utan å føle at eg burde gjere noko anna. Eg kan lese boka eg aldri før har rukke å starta på. Det er lov å pakke kroppen inn i eit ullteppe. Eg kan sitte timesvis og sjå på dråpane treffe asfalten som om dei har lengta etter kvarandre for alltid. Fire koppar te. Det er litt mørkare enn før. Stearinlys. Leonard Cohen, Love, Beatles, Mercury Rev, Big Bang, Thomas Dybdahl, The Coral, The Presets, all musikk passar til regnet. Ein har lov til å vere dyster. Ein har lov til å vere glad. Regnet friskar opp. Blanke ark og fargestiftar til. 

Ute hastar folk frå a til b med ein paraply som sjeldan føler seg til nytte. Støvlane er på. Jakka er gjennomvåt, men det gjer ingen ting. Etterpå er det mjuke, varme, store klede som ventar. Med støvlar fins det ingen hinder. Kjekt å gå i sølepytten. Helst når den sprutar. Kjekkare er det når bysykkelen lagar store bølgjer – om ein syklar ekstra fort over den, i alle fall når ein ikkje er klar over at sølepytten var så djup. Bilane skvettar sølevatn på menneske som godt mogleg har dårleg karma. Støvlane smiler når dei vert vaska av vatnet som fossar ut av takrenna. Det er berre ein dag som denne ein får det smilet av folk som hastar forbi – smilet som fortel at dei innser at jenta i støvlane, i den søkkvåte jakka og mascaraen nedover nasa dansar lukkeleg i regnskuret.

Lyden av regnet mot blikktak er noko av det koslegaste i verda. I kombinasjon med tanken på å ikkje måtte gjere nokon ting. Ingen ting anna kan få meg til å slappe heilt av, som akkurat det.

Bileta tok eg av Lisa Mari i går, rett før regnskuren slo i.

B-dag

I går hadde eg bursdag. Hurra, hurra. Trass dårleg form, etter ein vellukka laurdag, var dagen storarta. Stig kjøpte kake til meg, og dei hadde jammen ordna med presang og greier også! Tusen takk!

Dagen gjekk i parkliv frå start til slutt, noko som var vanvittig herlig. Eksamenslesing vart automatisk sett litt til side for jordbær, Uno, herlege vener, kubb, crocket og is.

B-dagsbarnet skulle sjå film i lag med Christopher og Sveinung også, men ettersom eg hadde vore eit aktiv b-dagsbarn natt og dag, sovna eg parat foran skjermen, og var i seng før klokka elleve. Akkurat slik det skal vere.

Takk for ein super b-dag, folkens!

Distré?

I dag har eg hatt ein effektiv dag. Veldig effektiv dag! Var innom ein barneskule for å signere nokon vikar-papir (jepp, skal arbeide som vikar på ein barneskule! (Takk, Tiril) Her trengs det ein stabil økonomi, noko eg tydeleg merkar at eg ikkje har. Det er så rart å kjenne på kor avhengig ein er av pengar for å overleve i ein by som Oslo. Heldigvis har eg bysykkelen som kan frakte meg fram og tilbake, hit og dit! I dag har eg forøvrig tre ting eg vil meddele.

1: På veg til barneskulen kvapp eg som berre juling. Mannen i høgtalaren sa: “Neste holdeplass er Stig.” Eg fekk sjokk, høyrte eg feil? Er vi på veg til Stig no?? Og jaggu sa han riktig! Der var eit stopp som heitte Stig! Det var så morsomt. Tenk om der fins ein haldeplass der ute i det langstrakte Noreg som heiter Birgit også? Kva er sjansen? Eg vel å satse på at den er stor.

2: Lisa Mari og eg var på trening i dag. Pilates faktisk. Etter timen hadde vi som vanleg tusen ting å snakke om, og vi for avgarde som kaklande høner frå Oxigeno. På vegen la eg merke til at nokon sende meg rare blikk, men tenkte ikkje noko særlig over det. Trudde kanskje det var fordi eg såg rar ut, eller fordi eg gjekk og trilla på bysykkelen, men uvisst kva dei hadde det rare blikket for. Vi var komne eit stykke då vi skulle skilje veg, og vart ståande og prate ei stund ved inngangen til Kuba-parken. Då såg eg det. Eg hadde på meg blå plastikksokkar utanpå skoa. Oh my gad. Der hadde eg gått rundt og traska med blå plastikksokkar utanpå skoa mine. Stor sjanse for at det såg ut som om eg hadde rømt frå ei lukka avdeling. Nice.

3: Tom Waits. ‘I hope that I don’t fall in love with you’. Den gjev meg frysningar langt inn i ryggmargen.