Cat Power – worthy covers…

New York, New York (Frank Sinatra)

Satisfaction (Rolling Stones)

I found a reason (Velvet Underground)

Wonderwall (Oasis)

Takk for 2009, alle og ein kvar!

As always, må eg køyre i gong med årskavalkade! HÆ? Same presidure as every year, James!

Januar:

Som vanleg alltid hardt å starte skulen etter ei knallflott jul! Hagen budde hos oss i Kirkegårdsgata 7, det var knas. Mamma sendte pepperkakehus med ho tilbake til Oslo, noko som var gull verdt! Livet gjekk som smurt på Oxigeno, og det var kos å gå over Akerselva og sjå på endene kvar morgon. Stigen, Lisa Mari og eg var på Oasis-konsert i spektrum, ei oppleving som fall i smak sjølv om gutta (as always) var passe sure. Månaden gjekk fort, og som alltid, før eg visste ordet av det, var det allereie februar!

Februar

I februar stod jobbsøking høgt prioritert. Var innom mykje snusk, før eg enda opp med kassajobben i Narvesen. Eg fekk pakke i posten med Stian, og vart sjølvsagt veldig glad! For ein hunk! Oslo gjekk frå vinter til vår og tilbake til vinter igjen på kun kort tid, og Christopher reiste i frå meg, til fordel for India. Eg vaska kåken og fann denne tingen som skapte eit stort mysterium. Februar var også månaden eg tok daiting til eit nytt nivå, og hadde ein aldeles utmerka dait med meg sjølv: snydens middag og Kaiser Chiefs som imponerte på Sentrum Scene! Dette kan eg per dags dato anbefale. I februar fann eg også ei banan frå 2008. Det var ikkje til å anbefale. Studietida mi var for det meste på Qba der dei serverte meg god mat, og sørga for å halde meg våken med ein kaffikopp i ny og ne. 20. februar rocka Hagen og eg på AC/DC-konsert, og hadde ei kule eg seint vil gløyme, før vi dagen derpå satt oss på toget til Bergen. Hagen vel å merke i ein kupé langt vekke frå kupéen til meg og Stig, der ho satt saman med ei feit, illeluktande dame som hadde fuktige sokkar som ho valde å ta av seg på toget for å “tørke beina”. Ellers beviste nok ein gong Sørlandschips at dei er god på det dei driv med, ved å sende meg ei flott kasse som eg kunne knaske på. Årets første eksamen var overstått, eg vart kalla hore i parken, Bloc Party var rå på Sentrum Scene, ein pakke låg utanfor døra vår, som viste seg å vere eit kunstprosjekt (og resultatet kan du forøvrig sjå her), Tiril og eg hadde flotte dagar på Sognsvann, og vinteren var generelt slik den burde vere: kvikklunsj og kald. Til å vere årets kortaste månad, må eg innrømme at denne månaden her inneheldt veldig mykje bra – og ein skulle nesten tru eg hadde “juksa litt” for å få plass til alt.

Mars starta med ei “einaste lang orgasme”, før mamma kom på besøk (haha, veldig artig å setje dei to setningane saman) og hadde storhelg med oss “ungane”. Eg fekk lov til å skrive for endelighelg.no mot gratis konsertbillettar, såg på svanene og fekk meg nye spinningsko og kjøpte billett til Rockwerchter. Denne månaden var også bananrelatert, men denne gongen fann eg noko eg trudde var verdas lengste banan. Det var søndagstur med Stig, noko som også førte til at søndag vart kåra til min favorittdag. Dette har enno ikkje endra seg. Eg vart sjølverklært liftekspert, middagsgjest hos Stig,  og såg det flottaste fyrverkeriet nokon gong. Anne Mari og eg var på The Vineyards-konsert, og oppdaga ein ny favoritt: Stricken City. Hans Ulrik var liten og søt,og det var ingen ting som var meir stas enn å vere barnevakt-tante. 29. mars hadde eg mitt første intervju, og fann ut at Heroes and Zeros var like kjekke som dei var flinke (les intervjuet her om du vil). Lisa Mari og eg var på Franz Ferdinand-konsert, og til vår store glede oppdaga vi oppvarmingsbandet Kissogram. Nok ein gong fekk eg pakke i posten.

I april sakna eg Skofus, budde i leiligheta til Hans Magnus under eksamensperioden, og kosa meg på Oxigeno. Eg var ein kort tur til Stryn i påska, og påskedepresjonen (grunna jobb på Narvesen og mangel på folk på Grünerløkka) vart redda av dei kjære påskeegga. 11. april såg eg ein seriøst stor hundebæsj, Christopher kom heim og eg vart dritglad. April var forøvrig den månaden eg fann ut kva eg verkeleg er god til, og kunne glatt ha meldt meg på Norske Talenter med å reinske egg. Eg fann boksen i mitt liv, og avslutta månaden med å forelske meg i deliguten.

Mai, du skjønne milde kom som eit skot. Flott veir og bryllaup på Nedreberg, før realiteten med eksamenshelvete slo inn igjen. Eg vart spelegal, lærte å lage mitt første origamihjarte, Tiril, Stig og Christopher var følgjet mitt på Melody Club, 17. mai vart feira i bunad og godt selskap, utelivet baserte seg på Internasjonalen med Dr.Nordahl og ringdans, Christopher og eg tok turen til Stryn for å passe garden. Dette var herlege dagar med Skofus-pels i nasa! Mai var einaste månaden eg klipte håret i 2009 (note to myself: gjer det OFTARE FFS!).  Eg hadde bursdag, som vart feira i parken rett før det vart juni.

Juni

Bysykkelen vart stjelt. Eksamen over, og eksamensfilmen min gav meg gratis champagne. Eg såg ei morsom reklame, Norwegian Wood introduserte meg for Nick Cave and The Bad Seeds FOR REAL, og vi forelska oss.  Eg var Oslolos, heimlaus – og kunne difor bu hos favorittfamilien, og sjå på Hans Ulrik ete pannekaker. Familien tok meg med til Horten, noko som vart ei storarta helg. Juni var månaden der Christopher og eg endeleg fann oss ein heim, på sjølvaste bursdagen hans!

Juli

Feit festival i Belgia, gode dagar i Stryn, kjekke dagar med frivillig arbeid på Malakoff, leiligheta var max kaos, og eg vart hekta på The Pink Robots sin superhit: Curly. Ei ny spalte kom opp i bloggen min: La meg introdusere deg til 90-talet. Juli gjekk fort, og var prega av øl, strålande sol og menneske eg er glad i.

August

Tidleg i august møtte eg hylla i mitt liv, eg stortrivst på Øyafestivalen i innslepp, og laga meg ein fin lampe.
Ellers gjekk august med på å nyte parklivet, ete kokosbollar og danse til morgonen kom på Internasjonalen, før Høgskulen i Oslo skulle bli min nye hang-out.

September

Klassen var på tur til Tjøme. Bollapin dukka plutseleg opp, og kjærleiken var tilbake i livet mitt. Eg skreiv med sprittusj på tavla i 6. klasse, vi fekk internett, og eg vart erklært superpølse på Narvesen. Denne kortfilmen sjarmerte meg, stratos kom i posten, og Sadossen og eg kosa oss på Teknisk Museum. Kino på Operataket, besøk av mamma (som kjøpte meg seng!), og rundballar dekorterte parken. Leiligheta tok form, og oktober kom som kjerringa på julekvelden.

Oktober

Oktober starta med ei jente som gløymte igjen skjørtet sitt på Café 33. Nok ein bananrelatert månad, denne gongen med Stig. Haustmånaden behandla Sognsvann akkurat som den burde. Eg stod ofte tidleg opp for å fare på spinning, og jobbinga på Tonsenhagen barneskule vart kjekkare og kjekkare. 18. oktober gjekk vi bøsseberarar og samle inn masse gryn. Denne månaden tok heilt av emosjonelt-messig: eg snakka (ei viss form for samtale) med Massive Attack! Konserten var heilt sjukt bra – og var nok eit av mitt livs største opplevingar musikalsk set. Jannike sendte meg pakke i posten, og gjorde meg veldig, veldig glad. Svolværpostei.
Eg fekk også pakke i posten frå Brynhild, som bidrog til usunne tenner ganske lenge.

November

Mamma og pappa hadde 43-årsdag. Eg oppdaga skikkelig, skikkelig grotesk porno (evt. morsom). Jon Kåre var i by’n, og vi var på Muse, ein veldig kul konsert. Hengekøya kom på plass, eksamensfilmen vart laga – og vi hadde det artig på set! Eivind var med på jakkeshopping, Prodigykonsert, og gav meg den kulaste tightsen ever til førjulspresang! Gilbert hadde eige radioprogram som var maaax glatten kult! Eg oppdaga krabbepostei, og hadde ei kjempeoppleving på JJ-konsert. Golden Silvers fekk meg avhengig, eg vart fascinert av kråker, Jannike var på besøk første søndag i advent og vi tente sjølvsagt adventsstaken.

Desember

Stressveker med eksamensproduksjon, ekstrajobb og anna stasj, men likevel latter og glede – i f.eks denne finn.no annonsa. Ina-Mari var på besøk, godt med spoonings, og ikkje minst deilig mat. Eg var handy og laga ein ny lampe og garderobe, pynta meg i lag med Christopher og køyrte på med julebord med Øyafestivalen. Birken Brukt åpna i Thorvaldmeyersgate, og Hans Ulrik inviterte til lucia-feiring i barnehagen. Nordfjordekspressen var god å ha til Stryn, for å feire jul der i godt lag.  Storarta julebord med alle jentene, spel og anna fanteri i tunet, og før desember var over rakk vi jammen å reise til Zanzibar også, og eg nok ein gong kan seie med handa på hjartet at dette har jammen vore eit fint år.

TAKK FOR 2009, ALLE SAMAN!

Om Hitler hadde vore i live…

…og Oasis er oppløyst.

(men ignorer sjølve tala, den henge ikkje på greip)

Rock Werchter, Baby!

Rock Werchter var årets store musikkfestival. Staden var Werchter, ein liten landsby utanfor Brussel. Det var varmt og godt, og musikken var så bra at eg grein opptil fleire gonger av glede. Reisefølget var hysterisk i positiv forstand. Eg logra med halen så mykje som mogleg, og smilemusklane hadde det som om dei skulle delta i VM i smiling.

Jon Kåre i passande posisjon.

Første dagen starta med ‘Lilly Allen’, ‘Fleet Foxes’, ‘Placebo’, ‘Oasis’ og ‘Prodigy’. Fantastisk start spør du meg, og eg levde i trua om at det ikkje var mogleg å få det betre/halde nivået ved like. Men der tok eg feil. Fredagen sette ‘Just Jack’ stemninga for resten av dagen og utan å overdrive gav dei “stars in their eyes” til alle og einkvar.  ‘Elbow’, ‘Bloc Party’, ‘The Killers’ og ‘Coldplay’ var det neste på menyen inni mellom all knuslen og lusken, maten og ølet. På ‘Bloc Party’ stod vi nesten heilt framme, og stemninga var toppers. ‘The Killers’ “løfta taket”, slik som dei er kjende for å gjere, og ‘Coldplay’ sikra nok ein tårevåt augekrok. Amazing.

Hanne, Hildur, Mari, meg, Heidi og Jannike på The Killers.

Laurdagen var nok ein av dei dagane eg hadde sett mest fram til då dette var dagen ‘Nick Cave and the Bad Seeds’ skulle spele, og eg hadde gløymt alle dei andre som stod på programmet denne dagen. Til mi store glede vart eg informert om dette tidleg på dagen, og følgjande fekk eg gleda av å sjå; ‘Yeah Yeah Yeahs’ (Heads will roll!!!), ‘Franz Ferdinand’, ‘Kings of Leon’ og ’2Many Djs’ i tillegg til ‘Nick Cave’. Når det kom til Cave skuffa han stort. Vi stod lengst framme og var klare som egg for ei oppleving utan like, men når det viste seg at mannen gav F om han var der eller ei, og musikken vart too laud to bear, så trakk vi oss tilbake til resten av crewet før ‘Kings of Leon’.

Det skal seiast at ‘Franz Ferdinand’ leverte sakene sine som om det skulle vore julafta, og frå og med denne konserten var eg stemmelaus resten av festivalen. ‘Kings of Leon’ var meget skuffande/dårleg, men dei største låtane deira tok såpass av at det vart ei god oppleving det også.  ’2Many Djs’ toppa heile driten! Vi visste ikkje kva vi venta på når vi venta på at dei skulle på scena, men det viste seg å bli tidenes rave. Eg kjem nok aldri til å vere på dansefoten så intenst og så lenge, nokon gong igjen.

Heidi, meg og Christopher i knusleposisjon i solsteiken.

Søndagen kom regnet vi til slutt hadde gleda oss til etter sveitte dagar i 39 grader celcius.  Det var snydens at det regna, og støvlane kjendes bra å få på seg ut på dagen. Det vart ikkje Roskilde-gjørme, men heller ei “kort” byge som friska opp området. Trass at iPoden min døydde denne dagen var dagen likevel eit musikalskt høgdepunkt. ‘Seasick Steve’ sjarmerte med fortellingar utan samanlikning. ‘Black Eyed Peas’ laga liv trass dårlege prestasjonar/musikk. ‘Kaiser Chiefs’ var fantastiske og gav alt. Endeleg ein rockeartist i trange bukser, converse og grå t-skjorte som gav meir til publikummet enn nokon andre artistar. Rett og slett fantastiske var dei.

Ikkje dårlegare var ‘Røyksopp’. Det var “min første gang” og eg gleda meg som ein unge til å sjå dei. Spesielt ettersom det nye albumet deira var så bra som det var. Konserten var fantastisk. Den var så bra at eg nesten ikkje burde nevne kor flaut det er å vere norsk når det fins andre nordmenn i publikum som uhemma syng “heia Norge” før- og under konserten, og det heile blir så pinlig at Røyksopp må overdøyve charterfeber-folka som har landa i feil omgjevnadar. Men drit i det. Det tok av og samtlege var sveitte og i ekstase når det heile var over, og vi gjekk samla bort til hovudscena for å få med oss siste konserten; Metallica – som eg berre har èin ting å seie om: hadde det ikkje vore for dansinga til Arne Kåre, så hadde eg gått i frå konserten på flekken. Kjedeligare konsert skal ein leite lenge etter. Men likevel lo eg frå start til slutt; Takk, Arne Kåre!

Folk søkte ly, andre pakka seg inn i ponchoar.

Christopher og Jon Kåre fekk ekstra god plass på graset når det regna, no kunne dei nyte livet i fred og ikkje vere bekymra for å bli trakka på.

Christopher, meg og Jon Kåre i godt humør i regnet. Herlich!

“Poor Leno”

Slik såg campen ut i dei seine nattetimar.

Christopher pakka ned teltet sitt. Slik såg det ut etter dei fleste hadde forlatt området. Vi var glade for at vi ikkje var frivillige og måtte rydde opp etter alle andre, og tok livet med ro før vi tok turen mot Brussel igjen.

Det skal seiast at sjølve opplegget på Rock Werchter ikkje var all verden. Dårleg system, lite informasjon, småkaos og ting som kunne vore gjort på ein heilt annan måte trakk festivalen litt ned. Men opplevinga får likevel karakter 9/10. Hadde eg hatt med sovepose ville det kanskje vore nermare ein 10′ar.

“Bitch” var forøvrig det einaste ordet som stod på engelsk i programheftet.

Top notch, Rock Werchter! Det var nok ei oppleving for livet som eg aldri kjem til å gløyme. Eg ler høgt når eg tenkjer tilbake på ulike episodar, og smiler som om eg skulle vore forelska når eg mimrar meg gjennom bileter. Dei musikalske opplevingane var heilt sjukt bra, og no når eg i ettertid høyrer på diverse musikk som vi fekk høyre på Rock Werchter er det så villt at eg får gåsehud og ståpels, hjertbank og eit stort smil om munnen på same tid. Eg forelska meg i opplevinga. Rett og slett. Thank you, Rock Werchter! Thank you, Alexander, Arne Kåre, Christopher, Frank Rune, Hanne, Heidi, Hildur, Jannike, Jon Kåre, Mari, Lasse, Lisa Mari, Trine og Stine!

Besøk frå fortida

Var på veg i å stappe macen oppi ei laptopveske då eg såg det. Banana frå 2008. Det var berre flaks eg såg den før macen ville blitt skvist blandt pels og ekkel lukt. Er det mogleg? SÅ masse pels på ei banan? Noko som fascinerte meg veldig, var korleis myglet mygla seg gjennom veska! Banana låg i lomme nr. to frå utsida, og du verda hadde ikkje banana jammen formert seg til UTSIDA av veska. I’m IMPRESSED! Lurte litt på korleis det ville smake med banan frå 2008, no som vi er så godt inn i 2009. Heldigvis hadde eg ikkje tid til å la tanken bli handling.

Qba har blitt min nye hengeplass. Der les eg til eksamen. Tiril tipsa meg om å sitte på kafé og lese, slik at ein ikkje vart forstyrra av totalt stillheit og deretter litt lyd som då ville vere veldig høg. På kafé får ein jo ein jamn straum av lyd, slik at ein ikkje må snu seg for å sjå kva som skjer om det blir litt meir action på desibelskalaen. Ein god idé, og passar ypperleg for meg. Der kan eg sitte og høyre på musikk, helst sitte ved peisen der det er godt å varmt. Konsentrasjonen er på topp, og om eg er svolten er det ikkje noke stress. Då er det berre å seie i frå. Litt sånn Furby; Me hungry. Me thirsty. Og glade folk bak disken. Og musikken er sweet også! I dag har det gått mellom Mercury Rev, Oasis og Lambchop. Passar meg ypperleg. Dei har deilig suppe der.

I dag delte eg bord med tre forskjellege. Ein koseleg mann som sat seg ned for å ta ein kaffi. Han hadde lunch, men ikkje nok tid til å bestille mat. Det var svært synd, for dei har så vanvittig god kyllingwraps der. Og øla var visst også veldig god. Så det var vel kanskje like greit at han ikkje hadde tid til å bestille mat, for han kunne i alle fall ikkje drikke øl til maten, øl og kyllingwraps passa ikkje i hop i følge han. Også var det kanskje litt dumt å drikke øl når han skulle på jobb igjen etterpå også. Men eg måtte han ein fin dag. Også var det dama som ville låne pennen min. Ho likna på Karin Fossum, og eg tenkte kanskje at tenk om det var ho. Men ho trykte ikkje på pennen når ho var ferdig med å bruke den, slik at blekket kunne tørke ut. Og då tenkte eg at det ville vel aldri ein forfattar ha gjort? Pennen er vel hellig? Eller..? Ho kjøpte ein kaffi latte til meg som takk for lånet. Koslig dame. Med krøllete raudt hår. Og til slutt kom Anne Mari som glatt bestilte ei Carlsberg, som såg så vanvittig god ut. Ho skulle på personalmøte etterpå. Koslig å sitte slik på Qba og møte ukjende og kjende, varme seg foran peisen når det lava ned med snø utanfor. Drikke varm drikke og høyre på god musikk. Ja, også lese til eksamen då.

Når det nerma seg trening gjekk eg på butikken for å kjøpe ein youghurt og nokon knekkebrød. Det stod ein mann utanfor og tigga pengar til mat. Og eg tenkte at eg kunne kjøpe ein pakke med slike ferdigsmurde knekkebrød frå Wasa, og nokre bananer, så kunne han få det. For han såg grådig svolten ut. Eller hypa på eit skot, men eg lot dømminga kome til slutt. Då eg kom ut frå butikken igjen stod han der endå, og spurde meg nok ein gong. Eg sa det som det var, at eg ikkje hadde cash, men han kunne få nokre bananer og knekkebrøda som eg hadde kjøpt, om han ville ha dei. Knekkebrøda var kjempegode kunne eg forsikre han om, blant mine favorittar av Wasa-produkt. Han sa eg berre kunne gløyme det. Hypa på eit skot.

Hadde samla masse energi då eg kom fram til Oxigeno og var superklar for å spinne trått i 45 minutt til rytmer frå 90-talet. Også innsåg eg at eg hadde gløymt joggeskoa mine. Eg vart så frustrert og visste ikkje kvar eg skulle gjere av meg. I resepsjonen kunne dei låne meg nokre sko, dei måtte berre vite kva storleik eg trengde. Eg er desperat, har du noko mellom 37-40, så kan eg bruke det! Dei hadde 36 og 42. Sorry mac. All engergien min vart omforma til frustrasjon, og eg visste ikkje anna enn å gå til leiligheta Aarsheim for å søke trøst. Sidan eg ikkje har mobiltelefon for augeblikket vart det eit såkalla gammaldags besøk. Eg gjekk dit utan å vite om dei var heime, ringde på klokka og spurde om dei ville leike. Og der møtte Lisa Mari meg, og fekk meg til å smile på flekken. Så godt å vite at ein framleis kan gå litt sånn på besøk også. Etter litt kom Trine og introduserte meg til nedlastningsverda. Alt vart med eitt så mykje betre. Til slutt kom Stig heim frå verdas lengste forelesningsdag, diska opp med pølser i lompe med potetsalat og sprøsteikt løk. Han var i kjempehumør og kunne stolt vise fram den nye fangsten frå Nr.52 på løkka. “Chinos” heitte det visst. Bukser som er slim fit, men litt kortare, men likevel ikkje 1/3. Er usikker på korleis ein skriv “Chinos”, so I call it Stigos. Dei sat som eit skot på han. Og eg foreslo at han kan bli mitt nye ikon om eg skal starte moteblogg (haha). Men han lot seg ikkje frivillig fotografere, så alt eg har å gå på er dette:

Kva synes du, Christopher? Stig tippa du mislika dei. Men dei var faktisk ganske kule!

No ventar eg på Hagen sin ankomst til Tigerstaden, og i morgon er vi klare for ekte Rock And Roll! AC/DC. Hoihoi!

Oasis med ein touch av Beatles

Etter ei langhelg utan like med gode venner, latter og glede og alle andre sånne klisjé-ting, så hadde eg rett og slett logra så masse med halen at eg ikkje fekk tenkt meg om. Anne Mari spurde om eg ville vere med på finne på noko på tysdagen, og eg visste at noke stod på dagsorden den dagen, men var ikkje heilt sikker på kva.

Men eg kom på det til slutt. OASIS!! 4. november kjøpte eg billetten, og tenkte at oh my god kor lenge det er til 27. januar!! Men plutseleg var dagen der. Og vi stod spent i spektrum og lurte på kven som skulle vere oppvarmingsband. Stig fekk seg ei pølse i lompe og før vi fekk diskutert ferdig om vi skulle kjøpe konsert-øl eller ikkje, så kom det ein gjeng med svartkledde karar på scena. Ehh…?! Begynde dei no!? Heilt utan forvarsel?!

Eg følte meg nesten litt lurt. Eller snurt. Fordi dagen hadde komt så brått på, og eg hadde ikkje hatt tid til å glede meg. Og eg ville helst benytte tida oppvarmingsbandet skulle spele på til å gjere nettopp det. Men desto betre. Eg fekk konserten som eit slag rett i hjarterota. Heilt utan forvarsel.

Sjølv om han aldri smilte var eg fornøgd til tusen. “You are the youngest crowd we’ve ever played for. Seriously, are you on a school trip?” “Does ANYONE got any cannabis?!” “Are all of you from the same school, or what?!

Dei spelte alle dei gode gamle låtane. Starta med “Rock n’ Roll Star”, og Stig bekrefta at dei var no det, rock og roll-stjerner. Og vi såg dei. Sjølv om det veksla på høge og mellomhøge publikum som stod foran oss. Starten på “wonderwall” vart spelt to gonger til og med. Og det var herleg. “Don’t look back in anger” også. Og “Champagne Supernova”. Stig fekk full valuta av konserten. Dei spelte to av dei to låtane han hadde komt dit for å høyre. 100%.

Stemma mi høyrtes visst ut som ein fugl som holdt på å dø. Men det gjorde ingen ting. Eg jubla her og der, rett frå magen – totalt uavhengig av å tenke. Og det kjentes bra. Dei spelte mange låtar frå det nye albumet, og det var ein veldig ok måte å høyre dei for første gong på. Eg kan anbefale det. Å ikkje høyre dei nye platene, men gå på konsert og høyre dei der først. Med mindre du har behov for å synge med på kvar einaste låt då.

Eg hadde på meg Beatles t-skjorte. Siste låta dei spelte før dei takka for seg var Beatles. Og eg trudde eg skulle dø. Dei spelte ein av mine favoritt-Beatles-låtar. “I am the walrus”. Det var nesten sånn at det “toppa heile driden”. Og eg var overlykkelig over at når dei først spelte ei Beatles-låt, så spelte dei ein av dei kulaste. Coocoocoochouuuh!!

Lykkelig var eg nok ein gong då eg skulle legge meg. Sjølv om rommet mitt no var tomt, og eg ikkje hadde fire, tre eller to kjære ved mi side. Eg var sikker på ein ting. No skal eg i alle fall forte meg å glede meg til dei andre konsertane som står for tur. Eg begynde NO.

Motivasjon til eksamenslesing

Eg har ein tanke om meg sjølv som ein dårleg student. Eg prøvar å konsentrere meg, og finne på ting eg kan tenke som gjer at det blir lettare å hugse det eg les. Men det har seg slik at eg er fryktelig distré, og tenker fort på andre ting enn dei orda som står i boka. Akkurat no f.eks, tenker eg på fiskepinnar og songen “fiskebollen lengter etter havet, havet er fiskebollens hjem. Dette er det 55 verset, nå er det bare 45 igjen.” (som eg har tenkt på i heile dag!) No som det nermar seg eksamen med STORMSKRITT, MÅ eg få ein stoppar på dette. Her må det konsentrerast! Som ein liten motivasjon for å konsentrere meg fullstendig, har eg hengt opp nokon lappar på veggen foran meg som skal få meg til å tenke innsats no, max glede etterpå.

AC/DC, Bloc Party, Big Bang og Oasis er dei store musikkhøgdepunkta eg kan sjå fram til. Berre det å vite at eg er så heldig å få kunne sjå og høyre AC/DC i februar, BØR vere god nok grunn til å lese konstant dei seks neste dagane.

…og vi snakka om karma. Karma. Karma. Då MÅ eg berre yte maksimalt då? Karma…

Å få vere i lag med dei beste gutane i verda, er belønning nok for å yte heile studiet. Og julebord blir i alle fall kos:)

Heim til mor, heim til mooor, ja eg vil heim til mooor. Eg er stooor, eg er stooor, men eg vil heim til mor. Og pusen, og garden, og alle dei herlege venene… Og lusk. Og knusl. Og god mat. Jul!!

Dinna lappen får meg berre til å smile. Og då lure eg meg sjølv til å tru at eg har det veldig kjekt her eg sit. Jepp. Humor. Morsomt. Så fint at ein kan more seg litt også då, hæ?

Effektiv jobbing resulterar i velfortente pausar. Dette står då på menyen:

Akkurat no er det denne herligheten som motiverer meg mest. No er det berre å pugge eit essay, pusse tenna og voila! Senga, here I come!!

Andre gode råd for eksamenslesing/motivasjon? Er to år sidan sist, så er litt rusten på området. Tips vert motteke med glede, folkens!! Køyr på. Om du ikkje har nokon tips tek eg også i mot lykkeønskningar. Eller pengar.

Og til slutt, dagens vits:

(no offence Hans Magnus)

Herligheter