Nå er det bare noen bakker igjen

Vi sit ved kjøkenbordet i Bygdøy Allé, det er haust og mørket legg seg over byen tidlegare enn det burde, etter eit særskilt godt måltid seier Tormod: – Kan ikkje du vere med på Holmenkollen Skimaraton då? Eg er dum og tenkjer “ja, kvifor ikkje”? Han gjekk jo det i fjor.

Telefonen ringer, eg står på Nationaltheateret i Snowboard VM-modus, klokka er om lag tre, og eg har vore på jobb sidan åtte. Av føde har eg drukke ein kaffe latte og ete to pizzastykker i løp av dagen. – No har eg henta startnummeret ditt, og kjøpt matchande huer! Helvete. Det er faktisk i morgon det skjer. Dagen min er ikkje halvegs i boks, og eg har fleire ting på agendaen, der i blant å  ete meir usunn mat (sitronkake, smultring – du må da ta den biten også, og glasuren også, den kan ikke jeg spise vettu, jeg som har diabetes), drikke altfor sterk kaffi, og la tida gå så fort at vatn ikkje tenkast på ein gong. Eg kan ikkje tru det er Holmenkollen Skimaraton allereie, og eg som berre har gått éin tur på ski sidan den vesle turen i 2008, og bortsett frå det delteke på ein skidag med 1.klassingane på barneskulen. Shit, pomfritt. Dette var ikkje ein del av planen. Eg les meg opp på Skiforeningen sine sider. Klassisk stil. Kva inneberer det eigentleg?

Vi har på oss startnummera og småhoppar i takt med  Sweet Like Chocolate (Shanks & Big Foot) for å halde varmen, eg prøvar å tenkje tilbake til gamle dager for å distrahere meg sjølv, men det er ikkje til å unngå. Det kjenns ut som om eg står i kø for å ta verdas skumlaste karusell. Pulsen er på 190. Då Lonesome Traveller kjem på anlegget er vi berre tjue meter frå startstreken. Tormod snur seg bak mot meg og tek eit bilete. Eg må ha sett ut som eit rådyr som står i vegen og ser to lykter kome mot seg i hundre og førti kilometer i timen. Det vert kort pause, og dama ropar: Da er det bare ett minutt igjen til start, folkens! Musikken fortset. Vi bevegar oss sakte framover, og så går startsignalet. Det går greit i starten, men så går det etterkvart seint nok til at eg vert stressa. Eg har ikkje gli. Trass smøring har eg ikkje gli. Tormod prøvar å vise meg korleis eg bør gå, men skia sklir ikkje slik som det ser ut som dei burde, slik som dei andre sine ski sklir.

Eg har blodsmak i munnen, er sveitt og varm i handsken og har gått i motbakke i jamne 13 km/t. Kvifor vil folk gjere dette frivillig? Kvifor går eg her frivillig?? Eg kan ikkje forstå det. Tanken på å snu, og renne ned igjen streifer meg fleire gonger. At eg er med på dette er jo galskap. Kanskje Tormod kan få brikka mi (han klarte å surre vekk si), og gå løpet, så kan eg sakte åle meg ned til start igjen og late som om dette aldri hadde hendt. Men det kan eg sjølvsagt ikkje. Ingen grenser har gått på tv. Eg staka av gårde. Gjekk med tunge steg. Framleis null skli. Vi kjem til første skiltet, og eg vert så skuffa. HOLMENKOLLEN 20 KM. – Kødda du med meg!? Har vi berre gått tre kilometer?! Er det T J U E kilometer igjen? Tormod ler og kommenterer at han trudde eg hadde betre kondis enn som så. Men det har eg jo sagt heile tida, eg eig ikkje kondis! (Har du nokon gong sett meg jogge? Einaste gongane eg spring er når eg må rekke trikken.) Men sjølvsagt må eg fortsette. Ingen grenser har gått på tv.

Etter 2 km kjem ein velfortent nedoverbakke. Eg gler meg til å stå i hockey og tenke at dette er nokre herlege lange meter pause. Men i det eg kjem til bakken og set utfor skjer det ingen ting. Eg står bom fast. Eg tek av meg skia, skrapar dei for snø, og set dei på meg att. Hu, hei kor det går! Det gjekk unna, ja, det gjorde det. Heilt til eg var halvegs i bakken, då bestemmer skia seg for å klabbe ein kjempeklabb – og eg fer på trynet for første gong i løp av maratonet (ja, for det var jo ikkje ein skitur). I det eg ligg med hovudet i snøen skjønar eg kor langt eg har kome, eg har kome like langt som eg NOKON gong har gått på ski. I livet. 7,5 km. Eg har hata å gå på ski heile livet, det var forbunde med tvang. Men no, i seinare tid, no når eg skal begynne å like det, då har eg gått éin skitur på 7,5 km. Eg reiser meg forkava opp, og prøvar å fjerne snøen som har frose til is i augevippa mi.  15,5 kilometer igjen. Resten av turen var repitisjon av det som allereie er meddelt, gonger fire:

Det skal seiast: Då eg var i innspurten (etter å ha nesten-tryna, men klart å stå på beina fordi eg hadde ei krampe som heldt beinet mitt i riktig posisjon under svingen – ein siger i seg sjølv) var forholdet greit, sola skein og navnet mitt var på storskjermen. B. Nedreberg, 3:57. Ei LATTERLIG tid å gå på, men det hadde ikkje noko å sei, eg hadde overlevd tre timar og femtisju minutt i det eg vil definere som eit reint, lite helvete.  Kommentatoren påpeika at no skulle det jammen bli godt å komme i mål, han skulle berre visst. Eg klarte det! Eg var i mål! Eg hadde gått den lengste turen eg nokon gong hadde gått på ski. UTAN å bli frakta avgarde i ambulansen. Og det viktigaste av alt: Eg kom ikkje på siste plass! Det hadde eg ærlig talt forventa.

Hurra!

Finn Tormod (I serien “Hvor er Willy)

Dette er Tormod. Han kan av og til vere vanskeleg å finne. Særleg ute på tur. Difor vert han no offer for serien "Finn Tormod". OBS: Ikkje sjå for lenge på han når du først finn han. Det har same effekt som det å bli snøblind. Lukke til!

Mellom grønt gras og gamle ruinar kan det vere hardt å legge merke til han.

Litt nærare no, men dog vanskeleg å få auge på.

Hint: Med ryggen til, ned trappa vil.

Hint: Liiiiiike ved munken.

Hint: I det gyldne snitt.

Hint: Eit fagert barn får sitte på.

Hint: Rett ved to små..

Hint: I eit hjørne langt av stad...

Hint: I ljoset av vindauget.

Hint: Ud mod havet.

Tidleg krøkjast

Haustsøndag

Denne helga har vore stappa med jobbings, Twin Peaks og godt lag. I dag gjekk eg ein runde for tv-aksjonen, noko som var særs bra. Alle som åpna dørene var glade for å sjå oss, gjevargleda var stor! Godt å sjå at folk ventar på at ein skal dukke opp, og ikkje minst godt å kunne bidra til ei god sak. Og så er det godt å bli litt kjend med by’n i godt selskap der praten aldri går tom.

(biletet er frå Bygdøy teke nokre helgar sidan.)

Lyset ute var fantastisk, og hausten er i ferd med å gå over til vinter – men fargane er likevel vakre som få. Hausten er nok mi favoritt-tid visuelt sett.

Etter omlag tre timar bed bøssebering tok turen til den vesle familien. Der diska Åse Maria opp med deilig heimelaga loff med chèvre, nøtter og honning. Og ikkje nok med det! Sjokoladekake stod også på menyen.

Vi såg filmen 500 days of summer, og det som peikte seg ut i den var eit usedvanleg bra soundtrack: The Smiths, Wolfmother, Regina Spector, Feist, Doves og Black Lips for å nevne nokon.

Sidan eg ikkje har nokre bilete frå bøsseberinga, legg eg ved eit blinkskot frå Fretex forrige helg. Hans Ulrik fekk velje og vrake i heile butikken… han valde å prøve denne:

Fin i forma;)

Takk for 2009, alle og ein kvar!

As always, må eg køyre i gong med årskavalkade! HÆ? Same presidure as every year, James!

Januar:

Som vanleg alltid hardt å starte skulen etter ei knallflott jul! Hagen budde hos oss i Kirkegårdsgata 7, det var knas. Mamma sendte pepperkakehus med ho tilbake til Oslo, noko som var gull verdt! Livet gjekk som smurt på Oxigeno, og det var kos å gå over Akerselva og sjå på endene kvar morgon. Stigen, Lisa Mari og eg var på Oasis-konsert i spektrum, ei oppleving som fall i smak sjølv om gutta (as always) var passe sure. Månaden gjekk fort, og som alltid, før eg visste ordet av det, var det allereie februar!

Februar

I februar stod jobbsøking høgt prioritert. Var innom mykje snusk, før eg enda opp med kassajobben i Narvesen. Eg fekk pakke i posten med Stian, og vart sjølvsagt veldig glad! For ein hunk! Oslo gjekk frå vinter til vår og tilbake til vinter igjen på kun kort tid, og Christopher reiste i frå meg, til fordel for India. Eg vaska kåken og fann denne tingen som skapte eit stort mysterium. Februar var også månaden eg tok daiting til eit nytt nivå, og hadde ein aldeles utmerka dait med meg sjølv: snydens middag og Kaiser Chiefs som imponerte på Sentrum Scene! Dette kan eg per dags dato anbefale. I februar fann eg også ei banan frå 2008. Det var ikkje til å anbefale. Studietida mi var for det meste på Qba der dei serverte meg god mat, og sørga for å halde meg våken med ein kaffikopp i ny og ne. 20. februar rocka Hagen og eg på AC/DC-konsert, og hadde ei kule eg seint vil gløyme, før vi dagen derpå satt oss på toget til Bergen. Hagen vel å merke i ein kupé langt vekke frå kupéen til meg og Stig, der ho satt saman med ei feit, illeluktande dame som hadde fuktige sokkar som ho valde å ta av seg på toget for å “tørke beina”. Ellers beviste nok ein gong Sørlandschips at dei er god på det dei driv med, ved å sende meg ei flott kasse som eg kunne knaske på. Årets første eksamen var overstått, eg vart kalla hore i parken, Bloc Party var rå på Sentrum Scene, ein pakke låg utanfor døra vår, som viste seg å vere eit kunstprosjekt (og resultatet kan du forøvrig sjå her), Tiril og eg hadde flotte dagar på Sognsvann, og vinteren var generelt slik den burde vere: kvikklunsj og kald. Til å vere årets kortaste månad, må eg innrømme at denne månaden her inneheldt veldig mykje bra – og ein skulle nesten tru eg hadde “juksa litt” for å få plass til alt.

Mars starta med ei “einaste lang orgasme”, før mamma kom på besøk (haha, veldig artig å setje dei to setningane saman) og hadde storhelg med oss “ungane”. Eg fekk lov til å skrive for endelighelg.no mot gratis konsertbillettar, såg på svanene og fekk meg nye spinningsko og kjøpte billett til Rockwerchter. Denne månaden var også bananrelatert, men denne gongen fann eg noko eg trudde var verdas lengste banan. Det var søndagstur med Stig, noko som også førte til at søndag vart kåra til min favorittdag. Dette har enno ikkje endra seg. Eg vart sjølverklært liftekspert, middagsgjest hos Stig,  og såg det flottaste fyrverkeriet nokon gong. Anne Mari og eg var på The Vineyards-konsert, og oppdaga ein ny favoritt: Stricken City. Hans Ulrik var liten og søt,og det var ingen ting som var meir stas enn å vere barnevakt-tante. 29. mars hadde eg mitt første intervju, og fann ut at Heroes and Zeros var like kjekke som dei var flinke (les intervjuet her om du vil). Lisa Mari og eg var på Franz Ferdinand-konsert, og til vår store glede oppdaga vi oppvarmingsbandet Kissogram. Nok ein gong fekk eg pakke i posten.

I april sakna eg Skofus, budde i leiligheta til Hans Magnus under eksamensperioden, og kosa meg på Oxigeno. Eg var ein kort tur til Stryn i påska, og påskedepresjonen (grunna jobb på Narvesen og mangel på folk på Grünerløkka) vart redda av dei kjære påskeegga. 11. april såg eg ein seriøst stor hundebæsj, Christopher kom heim og eg vart dritglad. April var forøvrig den månaden eg fann ut kva eg verkeleg er god til, og kunne glatt ha meldt meg på Norske Talenter med å reinske egg. Eg fann boksen i mitt liv, og avslutta månaden med å forelske meg i deliguten.

Mai, du skjønne milde kom som eit skot. Flott veir og bryllaup på Nedreberg, før realiteten med eksamenshelvete slo inn igjen. Eg vart spelegal, lærte å lage mitt første origamihjarte, Tiril, Stig og Christopher var følgjet mitt på Melody Club, 17. mai vart feira i bunad og godt selskap, utelivet baserte seg på Internasjonalen med Dr.Nordahl og ringdans, Christopher og eg tok turen til Stryn for å passe garden. Dette var herlege dagar med Skofus-pels i nasa! Mai var einaste månaden eg klipte håret i 2009 (note to myself: gjer det OFTARE FFS!).  Eg hadde bursdag, som vart feira i parken rett før det vart juni.

Juni

Bysykkelen vart stjelt. Eksamen over, og eksamensfilmen min gav meg gratis champagne. Eg såg ei morsom reklame, Norwegian Wood introduserte meg for Nick Cave and The Bad Seeds FOR REAL, og vi forelska oss.  Eg var Oslolos, heimlaus – og kunne difor bu hos favorittfamilien, og sjå på Hans Ulrik ete pannekaker. Familien tok meg med til Horten, noko som vart ei storarta helg. Juni var månaden der Christopher og eg endeleg fann oss ein heim, på sjølvaste bursdagen hans!

Juli

Feit festival i Belgia, gode dagar i Stryn, kjekke dagar med frivillig arbeid på Malakoff, leiligheta var max kaos, og eg vart hekta på The Pink Robots sin superhit: Curly. Ei ny spalte kom opp i bloggen min: La meg introdusere deg til 90-talet. Juli gjekk fort, og var prega av øl, strålande sol og menneske eg er glad i.

August

Tidleg i august møtte eg hylla i mitt liv, eg stortrivst på Øyafestivalen i innslepp, og laga meg ein fin lampe.
Ellers gjekk august med på å nyte parklivet, ete kokosbollar og danse til morgonen kom på Internasjonalen, før Høgskulen i Oslo skulle bli min nye hang-out.

September

Klassen var på tur til Tjøme. Bollapin dukka plutseleg opp, og kjærleiken var tilbake i livet mitt. Eg skreiv med sprittusj på tavla i 6. klasse, vi fekk internett, og eg vart erklært superpølse på Narvesen. Denne kortfilmen sjarmerte meg, stratos kom i posten, og Sadossen og eg kosa oss på Teknisk Museum. Kino på Operataket, besøk av mamma (som kjøpte meg seng!), og rundballar dekorterte parken. Leiligheta tok form, og oktober kom som kjerringa på julekvelden.

Oktober

Oktober starta med ei jente som gløymte igjen skjørtet sitt på Café 33. Nok ein bananrelatert månad, denne gongen med Stig. Haustmånaden behandla Sognsvann akkurat som den burde. Eg stod ofte tidleg opp for å fare på spinning, og jobbinga på Tonsenhagen barneskule vart kjekkare og kjekkare. 18. oktober gjekk vi bøsseberarar og samle inn masse gryn. Denne månaden tok heilt av emosjonelt-messig: eg snakka (ei viss form for samtale) med Massive Attack! Konserten var heilt sjukt bra – og var nok eit av mitt livs største opplevingar musikalsk set. Jannike sendte meg pakke i posten, og gjorde meg veldig, veldig glad. Svolværpostei.
Eg fekk også pakke i posten frå Brynhild, som bidrog til usunne tenner ganske lenge.

November

Mamma og pappa hadde 43-årsdag. Eg oppdaga skikkelig, skikkelig grotesk porno (evt. morsom). Jon Kåre var i by’n, og vi var på Muse, ein veldig kul konsert. Hengekøya kom på plass, eksamensfilmen vart laga – og vi hadde det artig på set! Eivind var med på jakkeshopping, Prodigykonsert, og gav meg den kulaste tightsen ever til førjulspresang! Gilbert hadde eige radioprogram som var maaax glatten kult! Eg oppdaga krabbepostei, og hadde ei kjempeoppleving på JJ-konsert. Golden Silvers fekk meg avhengig, eg vart fascinert av kråker, Jannike var på besøk første søndag i advent og vi tente sjølvsagt adventsstaken.

Desember

Stressveker med eksamensproduksjon, ekstrajobb og anna stasj, men likevel latter og glede – i f.eks denne finn.no annonsa. Ina-Mari var på besøk, godt med spoonings, og ikkje minst deilig mat. Eg var handy og laga ein ny lampe og garderobe, pynta meg i lag med Christopher og køyrte på med julebord med Øyafestivalen. Birken Brukt åpna i Thorvaldmeyersgate, og Hans Ulrik inviterte til lucia-feiring i barnehagen. Nordfjordekspressen var god å ha til Stryn, for å feire jul der i godt lag.  Storarta julebord med alle jentene, spel og anna fanteri i tunet, og før desember var over rakk vi jammen å reise til Zanzibar også, og eg nok ein gong kan seie med handa på hjartet at dette har jammen vore eit fint år.

TAKK FOR 2009, ALLE SAMAN!

Luciafeiring med den vesle familien

På fredag var eg så heldig å få bli med den vesle familien i barnehagen. Der feira vi Lucia.

Dagane har gått i eitt sidan denne dagen, men tenkte likevel å dele bileta, for det var veldig koseleg. Nemleg.

Hans Ulrik hadde laga pakke til Tormod og Åse Maria. Slik ein flinke kar!

Kakemann! Den var flot!

Også fekk dei hjarte på pinne.

Tilbaks til gards

Er tilbake i Stryn. Fryd og gammen. Starta dagen med ein liten frukost, også var det dags for å jobbe i skogen. Eg presterte å tryne midt oppi ei maurtue med ein stokk i kvar hand. Lekkert. Så no har eg skrubbsår på knea for første gong på lenge. I kveld er det lettsalta brosme på menyen, noko som må vere livretten min i følge reaksjonen min når eg fekk høyre at vi skulle ha det. Hjertet banka som om eg var forelska. Hurra!

Hans Ulrik med stjerner i augene.

Tormod i skappeleg antrekk; Dugnad.

Utsikt mot Olden. Mykje finare når Jannike er heime.

Skofus som var min sengekamerat i natt. Så mjuk og god pels skal ein leite lenge etter.

O’ooooooh Horten

Eg fekk ei helg i Horten. Du verda! Då eg kom heim til Åse Maria sin heim, og såg kor flott det var der, vart eg mållaus. Vakkert var det. Eg trur eg ikkje har snakka så lite på lenge. Tom for ord, men auge store. Dagen etter var det også slik. Frå morgon til kveld banka hjartet mitt litt ekstra, rett og slett fordi auga var vitne til vakre ting. Blant anna dette:

… Og takk til desse to, opphavet til (for?) at eg får oppleve slike dagar: